april 12, 2019 joyinmind 1 comment
Ik geef je vandaag een kijkje in mijn leven op dit moment.

Een kijkje in mijn leven

Jeetje, ik had echt geen idee dat de wachttijden voor een afspraak in het ziekenhuis zo lang waren! En dan heb ik het niet over het wachten in de wachtruimte bij een specialist. Die is trouwens ook vrij lang, maar in dit blog wil ik het hebben over de wachttijden voor een afspraak in het ziekenhuis.

Ook heb ik lang getwijfeld of ik dit verhaal met jullie zou delen. De voornaamste reden dat ik dit met jullie deel is dat ik het werkelijk te gek vindt, dat zieke mensen zo lang moeten wachten voor ze eindelijk gezien worden bij een specialist. En de eerste afspraak wil nog niet eens zeggen dat ze weten wat er aan de hand is of dat er ook echt onderzoeken worden gedaan. De tweede reden van het delen van mijn verhaal is een kijkje in mijn leven. Op dit moment ziet mijn leven er iets anders uit door pijnklachten. Dit is ook de reden dat ik niet altijd actief ben op social media. Terwijl ik dit wel zou willen.

Klachten en onderzoeken

In het najaar van 2018 was ik al drie keer ziek geweest. Ik dacht aan een buikgriepje en dat deze wel vanzelf over zou gaan. Na een paar dagen uitzieken of rustiger aan doen hielp dit ook. Maar begin januari van dit jaar merkte ik dat er iets niet klopte. De buikpijn bleef aanhouden en het bleef niet bij een beetje buikpijn! Deze buikpijn was zo heftig dat ik vervolgens alleen maar kon liggen. Wanneer de pijn te hevig werd, moest ik overgeven en had ik veel last van duizeligheid. Die duizeligheid zorgde ervoor dat ik regelmatig flauw viel. Na drie weken last te hebben van deze klachten nam ik contact op met de huisarts. De huisarts had het druk. Maar na een aantal dagen kon ik toch terecht bij mijn huisarts. Ze stelde vragen, onderzocht mijn buik en vulde een formulier voor bloedonderzoek in. Na een week kreeg ik het resultaat dat er verhoogde ontstekingswaarden waren te zien, maar niet hoog genoeg voor verder onderzoek. Gelukkig wilde mijn huisarts toch nog een echo inplannen om het verder te onderzoeken. De wachttijd voor het maken van een echo in het ziekenhuis was maar liefst vier weken! Ik dacht bij mezelf: “Nog langer met deze pijn?” Maar ja, ik had geen andere keuze dan wachten.

Een paar dagen later reed ik van mijn werk terug naar huis. De pijn was al de hele dag continu aanwezig. In de auto terug naar huis werd de pijn heel hevig. Ik voelde de duizeligheid aankomen en wist dat ik de auto aan de kant moest zetten. Na een tijdje rustig in de auto te hebben gezeten, belde ik mijn moeder. Na wat meerdere telefoontjes te hebben gepleegd, werd ik opgehaald en naar de eerste hulp gebracht. Die dag lag ik zes uur lang op de eerste hulp. Er zijn verschillende onderzoeken gedaan, maar ook hier kwam niets anders uit dan wat verhoogde ontstekingswaarden. Met medicatie werd ik naar huis gestuurd. De volgende dag keerde ik nogmaals terug naar de huisarts en kreeg ik een doorverwijzing naar de mdl-arts. De wachttijd bij de mdl-arts in het dichtstbijzijnde ziekenhuis was vier tot vijf weken, dus besloot ik om naar de mdl-arts in Boxmeer te gaan (circa 30 minuten rijden). Na twee weken kon ik dan eindelijk bij de mdl-arts terecht. En zoals ik hierboven al vertelde, betekent een eerste afspraak niet meteen een antwoord op mijn klachten. Er werd weer een bloedonderzoek gedaan en een test voor een lactose intolerantie werd ingepland. Na weer een aantal weken verder mocht ik weer terugkomen. Beide onderzoeken hadden nog niets opgeleverd en werd er nog een coloscopie (ook wel darmonderzoek genoemd) ingepland. Drie weken later kreeg ik het darmonderzoek, maar ook hier vonden ze niets wat de oorzaak kon zijn van mijn klachten. Als laatste wilde de mdl-arts nog een onderzoek doen naar een stoornis in het afweersysteem. Op dit onderzoek moest ik nog eens drie weken wachten. Gelukkig kwam uit dit onderzoek dat ik geen stoornis in het afweersysteem had. Dit betekent wel dat ze nog steeds niet weten wat het is en dat ik nog steeds veel last heb van mijn pijnklachten. Nu is het wachten op een doorverwijzing naar het academisch ziekenhuis, maar ook hier zijn de wachttijden lang.

Maar waarom zijn er eigenlijk zo’n lange wachttijden?

Als ik die vraag stel aan een aantal artsen krijg ik het antwoord dat er te weinig (huis)artsen zijn en dat de bevolking in Nederland vergrijsd. Hierdoor hebben ze te weinig tijd om iedereen snel te helpen. Ik begrijp dat ze hier op dit moment weinig aan kunnen veranderen, maar iedereen die pijn heeft wil zo snel mogelijk geholpen worden. Je wilt namelijk niet wachten totdat je eindelijk wordt geholpen door een specialist. Je wilt dan de klachten verdwijnen en dat je niet afhankelijk bent van anderen. Momenteel heb ik mijn werk als leerkracht even moeten neerleggen. Mijn gezondheid ging helaas flink achteruit, waardoor ik het advies kreeg om voorlopig even niet te werken. De komende tijd zit ik dus thuis en neem ik mijn rust. Je gezondheid gaat boven alles en luisteren naar je lichaam is dus het beste medicijn om sneller beter te worden. Het voordeel van veel liggen en zitten, is wel dat ik af en toe (als ik mij goed voel) blogs kan schrijven. Je hoort binnenkort meer van mij en dan schrijf ik ”over 10 tips wanneer de dingen niet gaan, zoals je zou willen dat ze gaan!”

1 Comment on “

  1. Mooi verhaal, met inderdaad de medische zorg
    Is wachten en afwachten !
    Maar hopelijk is dit snel voorbij !
    Dat je weer een vrolijke meid die goed in het leven staat kan zijn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *