april 30, 2019 joyinmind 9 comments

Mijn verhaal, mijn depressie. Laten we het taboe doorbreken!

Eind 2014 kreeg ik last van mentale klachten. Op mijn werk had ik hier gelukkig geen last van. Ik kon daar mijn privé gevoelens uitschakelen en mijn werk als leerkracht uitvoeren. Eenmaal thuis van het werk plofte ik op de bank en dan kwamen alle emoties tevoorschijn. Ik werd ermee overspoeld en wist op zo’n moment ook echt niet wat ik er mee aan moest. Vaak was het huilen, huilen en nog eens huilen! Ik was altijd blij als ik in slaap viel en hoopte dat de emoties daarna weg waren. Helaas was dat niet het geval, maar ik was wel wat rustiger geworden.

In die tijd volgde ik een master. Je kunt je wel voorstellen, dat van studeren weinig terecht kwam. Ik zat uren achter mijn computer, maar van typen kwam het niet. Mensen om mij heen vroegen hoe het ging met mijn studie, wat zorgde voor frustratie. Ik wilde wel wat op papier krijgen, alleen het lukte me gewoon niet. Zo ontstonden mijn paniekaanvallen. Ik had voornamelijk last van paniekaanvallen als ik achter de computer zat. Zo’n aanval was echt geen pretje! Ik werd er telkens door overdonderd en hierdoor ging ik het studeren vermijden.

Begin 2015 zat ik er goed doorheen. Ik had geen zin meer om dingen te ondernemen, ik lag de weekenden alleen maar in bed te huilen en van studeren kwam niets terecht. Ik was alleen maar bezig met de negatieve dingen die in mijn leven gebeurden. Ik heb dit maanden volgehouden. Tot op het moment dat mijn moeder zei: “Dit kan zo niet langer meer!” Ik weet niet meer hoe ik je kan helpen!’’

Niet veel later had ik een afspraak bij de huisarts. Ik vertelde mijn verhaal, moest een vragenlijst invullen, kreeg medicijnen (ja, antidepressiva) en maakte een afspraak bij de praktijkondersteuner. Na een tweetal sessies wist ik dat dit het niet ging worden. Ik voelde geen klik en wist dat ik echt professionele hulp nodig had. Uiteindelijk kwam ik terecht bij een gespecialiseerde zorginstelling. Hier ging ik drie keer in de week naartoe, twee keer voor gesprekken en één keer in de week voor fysiotherapie.

Hoe fijn ik de therapie ook ervaarde, hoe moeilijker het voor me werd. Het voelde alsof er een wond werd opengetrokken waar ik nog nooit over had gepraat. Over alles wat ik ver weg had gestopt ging ik nu praten. Jeetje, wat was dit zwaar! In eerste instantie raakte ik hierdoor nog in een dieper dal. Ik wist totaal niet hoe ik met deze gevoelens om moest gaan en een weg terug vinden was zeer moeilijk. Door mijn therapeuten heb ik gelukkig deze weg terug kunnen vinden. Ik kreeg coopingstrategieën aangeleerd die ik ervoor kon gebruiken. Een quote was me zeer dierbaar. Deze herinnerde me aan het feit dat ik al van ver was gekomen en door moest vechten. Ik had het al zwaarder gehad en wist dat ik dit ook aan kon!

Het praten met mijn therapeuten ervaarde ik als zeer fijn en het voelde vertrouwd. Na 1,5 jaar eindigde helaas mijn 2e traject bij hun. Hoe moeilijk ik dit ook vond, ik ging verder bij een andere therapeut. Hier werkte ik aan mijn trauma’s en dit was ook zwaar, maar het diepste dal had ik al bereikt. Dus ik hield voor ogen dat me dit ook wel ging lukken.

Nu, 4,5 jaar later terugkijkend op het hele proces ben ik trots op wat ik heb bereikt. Een depressie hebben is het zwaarste wat me tot nu toe is overkomen, maar ik heb er zoveel van geleerd. Een tegenslag zorgt nu niet meer voor een dip in mijn leven, maar geeft me de kracht om het op een andere manier te proberen. Ik heb geleerd om van mezelf te houden en vooral goed voor mezelf te zorgen. Ik luister nu naar wat ik wil en maak mijn dromen waar! Ik kan nu oprecht zeggen dat ik gelukkig ben en laat me dit door niets of niemand meer afpakken!

9 Comments on “

  1. Heftig en vervelend dat je dit hebt moeten meemaken. Aan de andere kant fijn dat men je serieus nam en dat je er doorheen bent gekomen. Gelukkig ben je er nu sterker uitgekomen dan tevoren en deel je je verhaal met de rest van de wereld, wat ik heel knap vind!

  2. Fijn dat het zo goed met je gaat en enorm knap en dapper dat je het deelt. Er rust nog zo’n taboe op depressies, terwijl het juist zo zou helpen als iedereen er wat opener over was.

  3. Goed dat je dit op hebt geschreven zo dat je misschien ook anderen kan helpen, want dit zijn onderwerpen waar we eerlijk en open over moeten kunnen praten. Goede hulp zoeken en vinden is zo belangrijk,

  4. Ik vind het echt knap en goed van je dat je hier zo open over bent. Depressie is inderdaad een groot taboe en mensen zeggen te snel: “ zet je er over heen joh “ ja als dat zo makkelijk ging..

  5. Knap om dit zo in een blogpost te verwoorden. Taboe mag zeker doorbroken worden, er mag meer openheid over komen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *